دل، بغض، زمزمه...!

راستش شعر قبلی رو که خوندم...!

از عقلم که گذشتم... خیلی باهاش یکی به دو کردم. داشت دعوامون میشد و آخرش تقریباً یه نتیجه همیشگی، ثابت بود...
اومدم جلوتر
             رسیدم به احساسم! 
آخه اگه هوا تاریک نباشه...
                               دلت صاف باشه
                                       زلال نگاهت به سمت جلو با یه خورده چاشنی بغض...
                                                                                یه ذره تو اعتقادات بهتر از عقل دستور میده!
اما بازم فایده نداشت... 
                              همون نتیجه قبلی بود که داشت هی جلو چشام رژه می رفت...!

اومدم پایین تر...
                      گفتم پایین تر؟! 
                                      نه راستییَتش بالاتر...
                                                   میگن دل پایینتر از عقله. نزدیک احساس!
اما در حقیقت حرم خدا بالاتر ازهمه چیزاییِ که آدم بخواد ازشون حسابی ببره! آره القلبُ حرمُ الله!

حالا این دل چی می گفت؟...
                         بدجوری گرفت...
                                داشت می تّرکید...
                                         چرا؟ واسه اینکه زمزمه، ترنم دله
                                                       که هر وقت به اینجای دلِ آدم میرسه و کم میاره
                                                                                                  میاد سمت زبونِتُ و کلی التماس...
  اونم تو خلوت
             تو تنهایی
            قتی که فکرشو نمی کنی واست میخونه...

گفتم شبی به مهدی بردی دلم زدستت

من منتظر به راهت شب تا سحر نشستم

گفتا چه کار بهتر از انتظارِ جانان

من راه وصل ِ خود را بر روی تو نبستم

گفتم دلم ندارد بی تو قرارُ آرام

من عقدۀ دلم را امشب دگر گسستم

گفتا حجاب نفست باشد هوای نفست

گر نفس را شکستی دستت رسد به دستم

گفتم ببخش بر من ای رحمت الهی

شرمندۀ تو هستم، شرمندۀ تو بودم

گفتا مباش نومید از خانه امیدم

من کی دل محبّ شرمنده را شکستم...

یازهرا-ملتمس دعا

کدام انتظار...

فريب ما نخور آقا؛ دروغ مي‌گوييم
به جان "حضرت زهرا" دروغ مي‌گوييم
چه انتظار ظهوري، چه درد هجراني !
ميا ميا گل طاها؛ دروغ مي‌گوييم
تمام چشم به راهي و انتظار ظهور
و ندبه‌هاي فرج را دروغ مي‌گوييم
دلي که مأمن دنياست، جاي مولا نيست
اسير شهوتِ دنيا؛ دروغ مي‌گوييم
کدام گريه‌ی غربت، کدام اشک فراق
قسم به "ام ابيها" دروغ مي‌گوييم
زبان، سخن ز تو گويد ولي براي "مقام"
به پيش چشم خدا ما دروغ مي‌گوييم
خلاصه، اي گل نرگس کسي به فکر تو نيست
و ما به وسعت دريا دروغ مي‌گوييم
مرا ببخش عزيزم که باز مي‌گويم
ميا ميا گل طاها؛ دروغ مي‌گوييم !
http://hezareh3.blogfa.com/

اس ام اس عبدالله:
تو ای زندانی زندان غیبت ----------دعا کن طی شود دوران غیبت
به آنهایی که مشتاق ظهورند ------ چو سالی بگذرد هر آن غیبت

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟....

                    

 به سوی ما بنما دلبرا نظر، گاهی ............ به غمزه ای دل دیوانه را ببر، گاهی

عنایتی،نظری،گوشه چشمی ای آقا ........ به این گدای نشسته به پشت در، گاهی

نگویمت که همیشه حزین هجرانم ........... ولی صدا زدمت، با دو چشم تر، گاهی

نگویمت که مقیمم همیشه در کویت ........ ولی نهاده ام  به در خانه تو سر، گاهی

بَدم اگر چه ولی بهر مادرت زهرا(س) ........ کشیده ام به خدا ناله از جگر، گاهی

فدای سوز قنوت نماز نافله ات ................. چه میشود که ببینم تو را سحرگاهی

ز کوچه ای که دلم را گرفتی و رفتی .......... نگویمت که هماره، ولی گذر، گاهی

 

 استاد روپوش سفيدي پوشيده بود تا گرد گچ روي لباسش ننشيند. مي‌گفت: «تمام عضلات بدن از مغز دستور مي‌گيرند؛ اگر ارتباط مغز با اعضاي بدن قطع بشود، اعضاء هيچ حركتي نخواهند داشت. اگر هم داشته باشند كاملاً غير ارادي و نامنظم خواهد بود.»
حرف استاد كه به اينجا رسيد يكي از دانشجوها كه مسن‌تر از بقيه بود بلند شد و گفت: «ببخشيد استاد! وقتي تركش توپ سر رفيق منو از زير چشم هاش برد تا يك دقيقه الله اكبر مي‌گفت...
یاعلی-ملتمس دعا

 

هیهات هیهات...

با یک جهش روحی و با یک تغییر فکری،تحول مهمی در خود ایجاد کنیم و راه خود را از افرادی که بی تفاوت نسبت به امام زمان(عج) و مولا و سرور خود هستند جدا کنیم.

باید مطمئن بود اگر بی تفاوتی به پدر جسمانی گناهی بزرگ است؛ همیشه ظاهر فرع بر باطن بوده است پس فراموشی ولی رحمانی، مولای امور و صاحب زمان می تواند لطمات بیشماری را به ما وارد کند.

تو همین فضا داشتم یه مقاله می نوشتم ولی با نوشتن دو خط  بی اختیار دلم گرفت احساس کردم میون کلمه ها،حرفام داره گم می شه.

ادامه این مطلب قراره چی بشه؟ میرسیم به آدمایی که خیلی دارن معمولی روزشونُ شب می کنن، هیچ هم براشون مهم نیست که محور هستی چیه؟ کیه؟ کجاست؟ چی می خواد؟ اصلا الان که ما اینقدر بی تفاوتیم، آقامون چیکار داره می کنه؟

هر بار که یاد این سخن امام زمان(عج) می افتم واقعاً از خودم خجالت می کشم.

(سید بن طاووس رحمه الله علیه می گوید:شبی در سامرا وارد سرداب امام زمان (ع) شدم.صدای ملکوتی امام را که با لحنی آرام  و دلسوزانه دعا می کرد را شنیدم:

شنیدم که می گفت:

پروردگارا! شیعیان ما از ما هستند، از زیادی گِلِ ما خلق شده اند و به آب ولایت ما عجین گشته اند،خدایا آنها را بیامرز و گناهانشان را عفو فرما.

پروردگارا ! آنها را روز قیامت در مقابل چشم دشمنان ما مؤاخذه مفرما چنانچه میزان گناهانشان بیشتر و صوابشان کم است از اعمال من بردار و به صواب آنها بیفزای)

                                              

 اصلاً ما چقدر امام زمانمونو می شناسیم،آیا فقط شناختن آقا کافیه؟

چرا نمی خوایم جدی به این مسائل نگاه کنیم خودمونو که نمی تونیم گول بزنیم،عشق امام زمان توی دلای هممون هست حتی اونایی که ادعا می کنن هیچ اعتقادی به آقا ندارند.

 فقط یه کم هممون سُستیم. دوستش داریم،بهش اعتقاد داریم می دونیم که یه روز می یاد تا دنیا رو گلستون بکنه و...

خُب... حالا چی؟ ما این وسط چی کاره ایم؟

("هیهات هیهات لا یکونُ فرجُنا حتی تُغربَلوا، حتی یذهبُ الکدرُ و یبقی الصفوُ"   هرگز! هرگز! فرج (موعود) ما حاصل نشود تا آنکه به سختی غربال شوید تا ناخالصان بروند و خالصان باقی بمانند. امام باقر(ع))